(Den øvre verden.....hm...veit ikkje om dette høyrer til den øvre verden,
eg føler meir at det høyrer til her nede,men likevel på det andre plan.)
.
Det skjer når ein minst ventar det,og er i rørsle.
At fortida og notida klemmer ut all pust,
så ein vert lik ein pressa,bleikna blom i ei støvete bok,
som ein ukjend seinast åpna,
ein sommar for lenge sidan.
Mørkret.
Elvesuset.
Kompliserte tankebobler som flyt der opp,der nede,der inne.
Den reelle einsemda.
Den ingen får rømme ifrå.
Der...når ein minst venter det..
Det overveldande nære.
Som når duevengjer streifar ansiktet ditt.
Som når isdronninga breier varsamt om deg si varmaste sobelkåpe..
"Du er tilgjeven"
"Du er tilgjeven på alle punkt"
"Forsetje å leve no"
Dette var vakkert!Mvh Stridshjelp
