Eg dundra og slog,
rytma meg tog
og sendte meg langt inni sfæra.
Og alt hva eg så
eg lurde då på
om det nå var sist på værda.
Dei hoppa å flaug
mens nokon var daud
det flimra for aua påmæ da.
Vidare eg for
forbi både måne og jord
og plutseleg eg var oppi trea.
Der satt då mi slekt
og tog imot meg så vel
eg undrade er det dog riktig.
Dei hoia og skreik
og sa eg var feig
som ikkje ville ta siste steget.
Men eg hoppa i
og drog ner ei li
der vart eg samla med fortida mi.
I alle slags andlet
dei for meg nærved
og eg kjende at alle som for forbi.
Det var då meg sjølv
som flaksa og dreiv,
i århundrer tilbake eg såg mitt liv.
No sit eg så stille
og tenkjar på alt
eg møtte på vegen og som ble meg fortalt.
Historia e som en sirkel så rund
den startar einstand
men ende aldri i grunn
Flott reise, flott dikt.
