Stirrende ned i det
bunnløse havet
Der havfruer
kan elske
det ene øyeblikket
for så å svømme vekk
det neste
Ta meg med
dit havfruer
er på sitt vakreste
Hvor de tåler sitt
eget speilbilde
der det lyses opp
av gyldne solstråler
fra det myke blågrønne
dypet
Det er interessant at du tillegg havfruer denne karakteren då dei ofte vert framstilte som søkande,
og manglande der dei dasker med sporen sin på tørt land?
Søkande ein slags forløysande,komplementær,betre halvdel,
slik yogien for eit bel gjerne let seg herje med ,av ei heller vrang dakini?
Kva er havfrua sin natur,tru?
Er der solstrålar på djupet?
klem bast
