Herregud kor forvirra vi menneskan e, avogtel.
Mange ensomme møttes i den tida.
Hensikten med å møtes sånn vissta ingen helt.
Men en dag, da dagen va lang, og natta ganske kort,
da møttes de, de første.
Den første kom først den dagen,eller rettere sagt, like før den dagen starta med lys, kom han.
Når det fortsatt va mørkt satt han på ei furugrein,plutselig.
På ei grein!
Ei god grein va det, godgreina, rett og slett.
Og lyda mått han lag, det mått han, så enkelt e dèt.
Så han laga en lyd, det vart et knepp.
Knepp!
Og så vart det en klunk.
Så vart det stille. Lenge.
Men det va så greit å lag den lyden.
Så han laga fleire.
Men ka va det?
Han hørt en rar lyd som lokka han ned fra furua.
Man hauken va der og han vart skremt.
Faktisk va begge litt skremt, men dem kom seg unna i live, begge to.
Det vart lyst og mørkt,
og så lyst og mørkt og lyst igjen.
Og så mørkt.
Da mått han dit igjen, hauken huska han, men han mått dit.
Frisk Tiurleik du Toamma.
Godt å lese.
